Vertellinkje

In juni 2020 won Leander Grooten een prijs in de schrijfwedstrijd "Het leven na Corona" voor onderstaand verhaal. 

De jury onder leiding van schrijfster en woordkunstenares Rabarbara oordeelde: "Het is een goed beeldend verteld verhaal. Het beeld van de stoet naar de kerk bleef heel erg hangen. De beklemmende sfeer, de natuur die de stad overwoekert, de kerk met ingegooide ramen zien wij helemaal voor ons. De doorgeslagen wereld van huidhonger naar huidafkeer is duidelijk geschetst.”

"Troost bij de schuldige"

Onder een strakblauwe hemel ligt het er vredig bij, verlaten kun je het noemen. Op ruime afstand staat een reiziger een sigaretje te roken, mondkapje bungelend aan de kin.

In de verte komt hij en iedereen weet dat-ie uitpuilt. Want elke zondag in lente en zomer is dat zo, deze zondag zou daar geen uitzondering op zijn.
Rustig en ingetogen stappen ze één voor één uit. Allen verhullen neus en mond achter een variatie aan mondbescherming. Een verknipte sok voor een chirurgische en even verder het logo van een bekend sportmerk: ze lopen allemaal achter elkaar. De onderlinge afstand is te groot om de handen op de schouders te leggen van diegene voor je om er een polonaise van te maken. Het is als een militaire colonne die het perron afloopt. En het lint krult zich door de straten als Snake op een Nokia.

De winkeliers in de promenade hebben enkele uren ervoor hun koopwaar uitgestald tot meters voor de etalageruit. Liever winkelen in de openlucht dan al die klanten binnen.
Dagelijks geopend van 7 tot 7 om klanten te spreiden en het hoofd boven water te houden. Winkelier zijn anno nu betekent nul vrije tijd.  

De processie heeft geen oog voor de kledingrekken, ze dendert door, langs het weelderige landschapspark. Ooit was ook daar middenstand, maar die is allang failliet. Geen ondernemer waagt zich er aan en dus zijn de panden overwoekerd, met de pui als entree voor een plantsoen. Een tweepersoons zitje bij een boom, een tafeltje bij struiken. En dat alles langs een drie meter breed, met boomschors bedekt, looppad. Ademend groen verpakt in grijs beton.

Maar de mondkapjes vertragen niet. Dat zou opstopping veroorzaken, en lichamelijke aanraking. En dat zijn we niet meer gewend, zelfs afgeleerd. Huidhonger maakte al lang geleden plaats voor huidafkeer.  

 

Het eindpunt is in zicht: de markt. Al vanaf de bouw van de gotische kerk is het plein gevuld met cafés: overdag met een terrasjes, ’s avonds een menu bij kaarslicht en nog later een DJ. Maar tijden veranderen: daar staat nog het karkas van wat ooit een gerenommeerd restaurant was. Uit het dak groeit de palmboom, deel van de tropische binnentuin. Een drankje kan, maar bedient wordt je niet, je haalt het uit de automaat. "Alles wat zonder mensenhanden kan, doe dat", zo luidt het advies van overheidswege.

Omlijnde vakken van negen vierkante meter ontsieren het marktplein, van elke kant anderhalve meter afstand van de stoel in het midden. Op elke stoel neemt een reiziger plaats, een ieder kijkt omhoog in de zwarte gaten waar ooit gebrandschilderde ramen zaten. 

Na de conclusies van het wereldwijde onderzoek werd de kerk verketterd: Covid-19 begon bij het zingen in de kerk. Het bleek de fatale oorzaak van alles te zijn. Dat wat al eeuwen ootmoedigheid en goedertierenheid predikt, bleek het dodelijkste wapen. Geen zaaier van geloof, maar van bacteriën.
Een kille constatering voor een gemeenschap die vaart op menselijke warmte en verbinding met de Hogere.
Deze Oost-Achterhoekse kerk herpakte zich en sloeg een nieuwe weg in: zij gooiden hun eigen ruiten in en lieten de gotische akoestiek haar werk doen op het grote plein. Het eeuwenoude orgel kreeg nieuwe waardering en verbond de mensen door alle misère heen door elke zondag haar bombastische, maar goddelijke klanken over de Markt te verspreiden.
De kracht die sindsdien uitgaat van dit gebouw, trekt mensen uit de wijde omgeving. Een ochtend per week zijn zij weg van alle ellende om hen heen en zingen vanachter hun mondkapje over de hoop op een nieuw begin, een betere wereld. En over een gezonde afloop.