Vertellinkje

Auditieve herinnering: HOR

Sinds een tijdje hebben we een poes in huis rondlopen: Eppie.

Het is een binnenkat en dat willen we zo houden in Huize Grooten. Maar ja, frisse lucht is ook wel eens nodig. En dus moest er rond de zomer een hordeur komen.

Het ‘inhangen’ kostte meer frustratie dan een doorsnee Zweedse 'Høtefrøts', maar uiteindelijk lukte het: soepel open en dicht, houdt vliegen tegen en laat wind door en klikt netjes in het magneetje tussen deurpost en hordeur.

 

En sinds de hor zijn intrede doet, galmt er een herinnering door mijn oren. De herinnering wakkerde gedurende de zomer steeds meer aan. Alsof een radiostation ‘Raad het geluid’ speelt en een steeds sterker appèl op mij doet het antwoord in te bellen. Het is de klik van de magneet. Waar ken ik dat geluid toch van?

 

Steeds meer verdwijnt de mist en zie ik een beeld van zon, strand en vrije tijd. Het geluid van de hor ontspant me en geeft me een zomerse bui.

Nu is die associaitie met een hor om insecten buiten de deur te houden best logisch, maar hier zat een diepere laag onder die mij de zomer kostte om uiteindelijk te kunnen komen met een specifieke tijd, plaats en locatie: 200Grafton Street, Cairns, Australië.
De plek waar ik 3 maanden een appartement huurde rondom Kerst en werkte in een 24/7 shoarmabar en in een vijfsterrenetablissement. De plek waar ik elke dag het zwembad in dook om het zweet van me af te wassen en waar we de glazen balkondeuren barricadeerden toen er een cycloon over de stad raasde.


 

 

 

Dáár was die hordeur en elke keer als mijn huisgenoten thuiskwamen van werk, klikte die deur op het magneetje. 
Een fijne tijd aan de andere kant van de wereld, en dàt gevoel komt nu dagelijks terug in mijn gestel wanneer er iemand naar buiten gaat.

 

Het is maar een klein verhaaltje, met een grote verwondering. Dat een geluid anno nu mij terug kan brengen naar meer dan twintig jaar geleden.

 

Respect voor hersens!