Kommer in de kroeg

Op het terras wordt mijn biertje aan de tafel gebracht door een ober van amper vijftien. Achter hem haalt een meisje dat nog jonger lijkt glazen op. Waarschijnlijk de kinderen van de uitbater, hoor ik mezelf hopen. 
Het personeel dat hier vorig jaar rondliep, zit aan de telefoon bij de GGD, gebroederlijk naar de muzikant, lichttechnicus, de theaterprogrammeur en de festivalorganisator.  Daar, bij de GGD, is nog wel een maandloontje bij elkaar te sprokkelen. En het zijn ook nog eens regelmatige werktijden zonder dronken mensen of harde muziek.

 

Was de zomer van 2020 nog de goedmaker van het seizoen in de horeca, dit jaar is het teleurstelling op teleurstelling. De piek in januari maakten een kroegbezoek onmogelijk, maar gelukkig werd de dalende trend ingezet. Jeuj, het kan weer! Met de lente in aantocht popelden de ondernemers om hun terrasstoeltjes weer buiten te zetten en alle gasten te verwelkomen. Maar de lente was niet zo zonnig als gedacht en een zekere Delta variant nam de overhand. Helaas…even wachten nog, want: Koningsdag, Bevrijdingsdag, Hemelvaartsdag. Mensen gaan de straat weer op! Met lede ogen zagen de kroegbazen aan dat de feestjes niet gevierd werden en hoewel ze open mochten zijn, was er weinig te beleven want de temperatuur was even hoog als de leeftijd van de ober op mijn terras. 

 

Dan alle hoop op het Europees Kampioenschap…..de oranje slingers konden al snel weer in de kast. Ging er dan echt helemaal niets goed voor alle cafe’s, restaurants, kroegjes, discotheken en nachtclubs? Ja natuurlijk wel, eind juni kwam het euforische nieuws dat alles open kon en dat de jongere Nederlander weer naar hartelust kon gaan dansen met een prikkie in de arm. Gooi die tent open en laat het publiek binnen! 

Het kon, het gebeurde, mensen gingen los! Totdat van Groningen tot Groenlo er besmettingshaarden opdoken. “De horeca is de grootste stijger als bron voor nieuwe coronabesmettingen,” kopte de Volkskrant begin juli. 

 

En de deuren sloten…

 

Het lijkt wel een klucht of, als je barman bent en er niet om kunt lachen, een Shakespeariaans drama. Maar zoals de meeste toneelvoorstellingen (waar we trouwens ook al een jaar van zijn verstoken), zou dit toch een happy end worden, want….de zomer komt eraan! 

 

Het seizoen van toeristen en terrasjes, van heerlijk weer, liters bier en wat niet meer. Fusten ingekocht, alle glazen gepoleerd, terrassen open, personeel aanwez…..huh, waar is dat personeel toch gebleven? Och ja, die behandelde mijn coronagerelateerde vraag bij de GGD hulplijn…


Dan werken we dubbel zo hard en geven de kinderen een ‘andere’ vakantie, want druk zou het worden. 


Op het terras met mijn biertje kijk ik over het Marktplein. Ik trek de jas nog iets verder dicht, het is toch wel frisjes. Nog geen derde van het hele terras is deze vrijdagmiddag gevuld, want ook het zomerweer is lang niet altijd je-van-het.

 

Langzamerhand gaan we richting najaar. Een Indian summer, misschien? Volle cafés bij bokbierfeesten in oktober? Een vette band in de kroeg met een stampend publiek dat de hele avond bier achterover slaat? In elk geval niet voor eind september…..

 

Ondernemer zijn vraagt erom problemen te zien als uitdagingen. Je moet wel een heel goeie zijn om het nog steeds zo te zien. Ik wens ze succes en doe mijn petje voor ze af.