Sokken

 

Vandaag was de kentering in mijn volwassen leven. Een verandering waarvan ik weet dat het niet de laatste is. Het besef dat ik geboren ben in de jaren zeventig van de vorige eeuw. En dat dit het noodlottige is dat vaders en moeders nu eenmaal meemaken.

 

Tien jaar geleden was ik een gelukkige echtgenoot en een zelfstandig man die eigen keuzes maakte en daar eigen verantwoordelijkheid voor aflegde. Ik had mijn eigen 'rythm of life'.

Met de komst van een dochter, bijna acht jaar geleden, werd dat anders. En dat is tot op heden geen straf geweest, maar een verrijking. Bij alles wat je doet, weet je dat je kind daar iets van oppikt. Je neemt haar mee in jouw leven en al doende leert ze. Tegelijkertijd probeer je soms iets bij jezelf te veranderen, omdat je niet wilt dat ze dat overneemt. Normen en waarden aanleren als onderdeel van 'leven'. ‘Zo doe ik dat, zo doen wij dat. Dit vinden wij normaal’, iets in die trant.

 

Maar de dag is gekomen dat niet ik laat zien hoe ik het doe, in de verwachting van een navolging, of soms een kritische vraag. Vandaag leert mijn dochter mij iets wat ik tot op heden niet wist hoe te doen. Je kunt het een brevet van onvermogen van mij vinden, of van luiheid, maar ik wist het niet.

 

Met een trotse blik komt ze voor me staan. “Pap, weet jij hoe je sokken moet oprollen?” Ik moet het antwoord schuldig blijven. Ik prop ze altijd wat in elkaar, wat gefrummel totdat het een pakketje is wat de ‘sokkendoos’ inrolt. En dat is prima, want binnen een week pak ik ze toch weer om aan te doen. Maar echt zoals mijn moeder of mijn vrouw dat doet, kon ik het niet. En ook nooit de moeite gedaan om het te leren, overigens. Echt zo'n bolletje wat ook rolt, in plaats van een langwerpig stuk stof waaruit een tweede tevoorschijn komt als je je vingers eromheen krult. 

 

Terwijl ze twee sokken pakt, legt ze de procedure stap voor stap uit. “Kijk, je pakt de tenen en legt het terug tot de hak. Dan sla je het dubbel en…” Ze frommelt en in een handomdraai houdt ze een perfect bolletje sok voor mijn gezicht. “Kijk,” zegt ze met een lach op haar gezicht. En volgens mij heeft ook zij door dat ze mij iets heeft geleerd.

 

Het is het kleine begin van kinderen die ouders vertellen hoe het leven er uitziet. Het lezen gaat met stappen vooruit en haar wereld wordt begrijpelijker. Wat de geschiedenisboeken zeggen, weetjes uitpluizen en, nog wat later hopelijk, meer begrijpen van mijn iPhone dan ikzelf.

Ik voel me uitstekend thuis in mijn leeftijd en in deze tijd, ik kan prima overweg met digitale speledingetjes. Maar er komt een moment dat innovaties mij te boven gaan en zij ze aanneemt als een gewoon onderdeel van de werkelijkheid. En dan legt ze mij dat uit. Of niet, want ‘papa snapt het toch niet’.

 

Wat overblijft is niet angst voor het ouder worden, maar trots op mijn kleine grote meid. De wereld als papa is rijk!