Vertellinkje

Auditieve herinnering: HOR

Sinds een jaar hebben we een poes in huis rondlopen, Eppie.

 

Het is een binnenkat. Het huidige politieke en het ‘dierenwelzijn’ klimaat is ons gunstig gezind, binnenkort zouden alle katten binnenshuis gehouden moeten worden.

 

Het gezin wil het ook wel eens door laten waaien en dus moest er een hordeur komen.

Het ‘inhangen’ kostte meer moeite en frustratie dan een gemiddelde IKA kast in elkaar schroeven, maar uiteindelijk was-ie er. Hij gaat soepel open en dicht, laat de wind door, houdt vliegen buiten en klikt netjes in het magneetje tussen deurpost en hordeur.

 

En sinds de hor zijn intrede doet, galmt er een herinnering door mijn oren. Het is de klik van de magneet. Alsof een radiostation telkens weer ‘Raad het geluid’ met mij speelt en ik op jacht ben naar het geldwinnende antwoord.

De herinnering wakkerde gedurende de zomer steeds meer aan. Het bekruipt, beklijft en zoekt naar een antwoord op de vraag: waar ken ik dat geluid toch?

Steeds meer verdwijnt de mist en zie ik een beeld van zon, strand en vrije tijd. Het geluid van de hor ontspant me en geeft me een zomerse bui.

Nu is die associaitie met een hor om insecten buiten de deur te houden best logisch, maar hier zat een diepere laag onder die mij de zomer kostte om uiteindelijk te kunnen komen met een specifieke tijd, plaats en locatie: 200Grafton Street, Cairns, Australië.


 

 

 

De plek waar ik 3 maanden een appartement huurde rondom Kerst en werkte in een 24/7 shoarmabar en in een vijfsterrenetablissement. De plek waar ik elke dag het zwembad in dook om het zweet van me af te wassen en waar we de glazen balkondeuren barricadeerden toen er een cycloon over de stad raasde.

 

Dáár was die hordeur en elke keer als mijn huisgenoten thuiskwamen van werk, klikte die deur op het magneetje.

 

Het is maar een klein verhaaltje, met een grote verwondering. Dat een geluid anno nu mij terug kan brengen naar meer dan twintig jaar geleden.

 

Respect voor hersens!